* * *


Калі ваўкі збіраюцца у зграі

I глуха выюць, давяцца тугой,

Я вар'яцець паціху пачынаю,

Нібыта пазнаю, прыпамінаю

У іх выцці знаёмы голас.

Мой.

Мне жудасна.

Я чую, як звярэю.

Ратуюся чакаць, калі заднее

I знікне гэта ноч у небыццё...

I днём не ўспомню нават той падзеі,

Хоць шчэ пад языком і халадзее

Працяглае звярынае выццё.

Загрузка...