Адрасная кніга

14. Зьмена стану

Відэасалён на Інстытуце Культуры

быў маім сапраўдным інстытутам культуры

(я ж як ні круці рыхтаваўся вучыцца

на гішпанскага рэжысэра)

там можна было зьняць на дзьве гадзіны пакойчык

нібы ў бардэлі

і ня толькі спакойна паглядзець

Антаніёні Формана ці Кустурыцу

але й выпіць піўка пакурыць

адзін (часьцей) ці з кампаніяй

а калі ўзяць правільны фільм

то яшчэ й самазадаволіцца

як рабілі там некаторыя

а калі ўзяць фільм яшчэ больш правільны

то й цішком задаволіць запрошаную

на кінапрагляд кінаманку

паступова я пачаў праводзіць

у відэасалёне на Інстытуце Культуры

больш часу чымся ўва ўнівэры

дзе ўсе фільмы ў відэакабінэтах

даўно пасьпеў пераглядзець

цяпер я завісаў у відэасалёне з самае раніцы

і мае знаёмыя

пачалі дамаўляць са мной стрэлкі

адразу на Інстытуце Культуры

гэтак аднойчы зь Берасьця прыехала дзяўчына

даўно безнадзейна ў мяне закаханая

я сустрэў яе на Інстытуце Культуры

адкуль ёй блізка было да вакзалу

мы селі на зэдлік у двары ля відэасалёну

адкаркавалі піўко

я зірнуў на яе і ўсьвядоміў

што досыць доўга яе ня бачыў

і што яна за гэты час

добра так разьвілася пасталела й пахарашэла

таму пасьля другой бутэлькі піўка

я зрабіў ёй шчырую прапанову

паглядзець разам у відэасалёне

якую-небудзь клясыку

але дзяўчына ўсё-ткі была не настолькі сталая

і напэўна спалохалася

бо адразу пабегла сікаць за паблізны гараж

дзе доўга сядзела і думала над маёй прапановай

а калі выйшла то сказала што не маўляў дзякуй

ёй трэба ехаць назад у Берасьце

і ўжо зараз

балазе цягнікі ходзяць даволі часта

на гэтым мы тады й разьвіталіся

я флегматычна паціснуў плячыма

й вярнуўся ў свой відэасалён

глядзець па-мойму «Altered States» Кена Расэла

а недзе праз год мы сустрэліся зноўку

толькі ўжо не на Інстытуце Культуры

а ў менскай кватэры

дзе яна жыла зь іншым хлопцам, старэйшым

такім сама чарнявым і валасатым як я

за якога рыхтавалася выйсьці замуж

бо ў яе ўжо быў ад яго жывоцік

і яна такім чынам нават з намі ня выпіла

толькі ўсё нешта мітусілася ля стала

й пазьбягала глядзець мне ў вочы

а я там сядзеў як тормаз і думаў

што калі б ня тая мая заўчасная й двухсэнсоўная прапанова

то ўсё магло б быць па-іншаму

то бок напэўна прыблізна аднолькава

толькі фільм пра каханьне быў бы не мастацкі а дакумэнтальны

бо ў ролі валасатага героя-абраньніка

давялося б выступіць самому ягонаму прататыпу