Сказ пра залатое пёрка

Як матульку немаўлём

Меў за Матку Боску -

Я смактаў і ўноч і днём

Залатую соску.

Падкачаўшыся крыху,

Часта і ў ахвотку

Еў ільняную жмыху

З залатога сподку.

Як давер бацькоў зазнаў -

Хоць малы, а служка!

Парасят на выган гнаў

Залатою пужкай.

Стаў падлеткам - на мурог

Пасвіць вёў Буронку

На прывязаным да рог

Залатым пастронку.

Потым... неяк на жніве

Птушка перапёлка

Падарьтла ў жыце мне

Залатое пёрка.

Хай не з неба журавель -

"Жнеячка" затое.

Я ад шчасця ружавеў:

Пёрка залатое!

Любаваўся доўга ім

Дый схаваў чын-чынам:

Рана знацца мне з такім

Залатым начыннем.

Як, пажыўшы, награшу -

Вось тады, канешна,

Выму пёрка й напішу

Залатое нешта.

Жыў, грашыў і гараваў,

Піў і плакаў горка.

Дый забыўся дзе схаваў

Залатое пёрка.

Сама ў час, адчуў калі,

Што душа гатова

Падарыць сваёй зямлі

Залатое слова.

Ну, ды што ж! Такой бяды!

Гэты дар у вершах

Зробіць нехта малады -

З племя шчаслівейшых.

Тое пёрка ў добры час

Знойдзе ў нейкім склепе

I напіша Слова-Сказ

Прыгажэй і лепей.

2003-2004