Niemiecki bękart

Podziękowania

Przede wszystkim pragnę podziękować Mickemu, który również tym razem był dla mnie wielkim oparciem. Moja wydawczyni Karin Linge Nordh, osoba życzliwa i dokładna, jak zwykle zadbała o poprawienie rękopisu i mojego pisarskiego wizerunku. Również pozostali redaktorzy wydawnictwa Forum nie szczędzili słów zachęty, zapewniając mi poczucie bezpieczeństwa.

Najwspanialszy na świecie Bengt i najlepsza na świecie Maria to rzecz jasna Bengt Nordin i Maria Enberg z Nordin Agency. Oboje okazują rozbrajającą wręcz radość i zachwyt, gdy mają mi do przekazania kolejną dobrą wiadomość. Gdyby nie wy, miałabym poczucie wielkiego osamotnienia.

Otrzymałam również pomoc przy dokumentacji faktów, jak i w postaci uwag do mojego rękopisu. Funkcjonariusze z komisariatu w Tanumshede byli jak zwykle bardzo uczynni, szczególnie dziękuję Petrze Widén i Folkemu Åsbergowi. Martin Melin zgłosił wiele cennych uwag do tekstu, a dodatkową premią były wyjaśnienia jego ojca, Jana Melina, dotyczące realiów życia codziennego Szwecji lat czterdziestych. Jonas Lindgren z Zakładu Medycyny Sądowej w Göteborgu był jak zwykle uprzejmy udzielić mi wszelkich konsultacji.

Dziękuję również Andersowi Torevi za przeczytanie rękopisu i skorygowanie szczegółów dotyczących Fjällbacki. Wielu informacji o Fjällbace dostarczyła moja mama Gunnel Läckberg, która była mi również wielką pomocą przy opiece nad dziećmi. To samo dotyczy Hansa i Mony Eriksson. Mona jak zwykle przeczytała rękopis i zgłosiła celne uwagi.

Chcę również podziękować Lassemu Anrellowi, który zgodził się na krótki, gościnny występ w tej książce. Obiecał również, że przy następnej okazji udzieli mi porad w sprawie uprawy pelargonii…

W Gimo Herrgård zapewniono mi jak zwykle niezbędny do pracy spokój. Zawsze mogę liczyć na opiekę z ich strony, gdy melduję się ze swoim komputerem.

No i dziewczyny… Wiadomo, o kogo chodzi… Czym byłoby bez was życie pisarki? Pustką, samotnością i nudą… Czytelnikom moich książek i bloga składam wielkie dzięki za nieustające zainteresowanie i zaangażowanie.

Na koniec dziękuję Caroline, Johanowi, Maj-Britt i Ulfowi za ściągnięcie nas do tego raju i pomoc w urządzeniu się…

Camilla Läckberg,

Koh Lanta,

Tajlandia,

9 marca 2007

www.camillalackberg.com