Лебедзь чорная

Восень з дрэў лісьцё зрывала,

Ноч абстрэлянай была.

Сьмерці страшная навала

На руіны запаўзла.

Палымнеў пажар няспынны.

Стогн зямлі... З начы такой

Верасклівы крык жанчыны

Уварваўся ў мой пакой.

Трэскі ўгору паляцелі,

Груд агню шугнуў здалёк.

Захрусьцелі рэбры ў целе

I крывёю нехта сьцёк.

Жах мяне занепакоіў...

Мне было, аднак, няўцям, —

Там суседка за сьцяною

Ў сьвет прыносіла дзіця.

Плач народжанай істоты

Сьцьвердзіў вечнае жыцьцё...

Навакол — разбой, грымоты.

Восень рвала з дрэў лісьцё.

21.10.44