Лебедзь чорная

Адцвіла вяргіня белая...

Мне «бывай» сказала ты.

Зьнікла радасьць недасьпелая

Ў дзень асеньні, залаты.

Я сваю душу трывожную

Суцішаў, як быў з табой.

Ад цябе пайшоў, прыгожая,

Зь незатоенай журбой.

Ідучы ў жыцьцё сьцяжынкаю,

Ні на што не наракаў...

Я над першаю сьняжынкаю,

Што зьляцела на рукаў,

Загарэўся успамінамі:

Саматканы твой вузор

Тонка сплецены ільдзінамі

У карунак дробных зор.

У цябе каўнерык вязаны

Акурат, як сьнегу брыж...

Можа штосьці недасказана,

Дык цяпер дагаварыш.