Лебедзь чорная

Як толькі скончыцца вайна

Я да цябе ізноў вярнуся.

Ці ў гэтым ёсьць мая віна,

Што я цяпер не ў Беларусі?

Цябе няма... I мне шкада —

Ня бачу радаснай усьмешкі.

Прыйшла раптоўная бяда

I жвірам жорсткім сыпле сьцежкі.

Няхай сутоньне ў вочы б'е,

Аб сьветлым марыць не пакіну.

Кахаю шчыра я цябе,

Як нашу родную краіну.

Здаецца часам, уначы

Мяне знаёмы голас кліча,

Каб смутак свой перамагчы,

Шукаю блізкага аблічча.

Я пазнаю тваю сястру

Сярод людзей чужога краю,

I ў сэрцы боль журбой гастру —

Цябе й Радзіму ўспамінаю.

30.11.44