Лебедзь чорная

Ён пазнае душой людзкую кволасьць

I творыць казку чараўнічых сноў.

Таму ў яго пад колер струнаў волас

I вусны выцьвілі ад сьпекі сьпеўных слоў.

Зрывае дзед з цымбалаў гукі-звоны,

Яны лятуць, як лісьце па вятры.

На Беларусі зь песьняй плытагонаў

Усе дарогі выхадзіў стары.

Ён перажыў усіх цароў на сьвеце,

Страхоцьце войнаў на сваёй зямлі,

I павыросталі на славу дзеці,

Дый за чужую славу паляглі.

Але былі таксама — іх ня мала, —

Што пралівалі за Радзіму кроў.

Прызыўны голас дзедавых цымбалаў

Зьвінеў магутна ў сэрцах змагароў.

Іграў музыка ладна ў непагоды,

Сьпяваў пра вёсны, вусны, маладосьць.

I абуджаў лагоднае заўсёды,

А да чужынцаў накіпала злосьць.

Ня меў свабоды ён ад іх ніколі.

Шукаў, пытаў — нічога не знайшоў.

Глядзеў на ўсё зь нявычарпаным болем

I піў ваду зь гліняных гладышоў.

Суцішыў смагу з рэк Дняпра і Сожа,

Дзьвіны і Нёмну, безьлічы крыніц.

А ці душу пакрыўджаную зможа

Ён перазвонам струнаў напаіць?

Навокал людзі быццам скамянелі.

Ці-ж будуць слухаць сьціплую ігру?

А тут яшчэ і старасьць стогне ў целе,

Ламае косьці ў золкую пару.

Няўжо ляжыць жалоба на пачуцьцях,

I ты адзін адкінуты людзьмі,

Навошта думкі горкія снуюцца?

Зайграй ты перамогу, загрымі!

Яшчэ па струнах спрытна ходзяць рукі,

Ты іх з цымбальнай радасьцю зрадні!

I за табою пойдуць твае ўнукі,

I загарацца восенскія дні.

Няхай зямля абсыпаная лістам,

I голы сад у холадзе заснуў.

Ідзі ў жыцьцё вясёлым цымбалістам,

Іграй пра ветласьць, вусны і вясну.