Лебедзь чорная

Словы зьнізаны каралямі,

Чуеш гул маёй крыві.

Хай каралі нятрывалыя,

Я-ж душою ня крывіў.

Ня крывіў душой, каханая,

Чорным часам пець ня мог.

I туга закалыханая

Залягла ў маіх вачох.

А цяпер інакш адчулася,

Стаў ачуньваць пакрысе.

Маладосьць мая прачнулася,

Песьню звонкую нясе.

Сёньня позірк горда бліскае,

Пачуцьцё маё кране

Слова, сэрцу надта блізкае.

Ад чужых ня трэба мне

Ні сугуччаў і ні колеру, —

Я пішу на свой манер.

Не прашу чужых ніколі рук,

Іхны ведаю намер.

Я іду сваёй дарогаю

Па старонцы дарагой.

Раскажу табе так многа я

Зь ціхім сьмехам і тугой.

Думкі, быццам іскры прысаку

Узьлятаюць да нябёс.

Паміж зор лунаюць высака,

Іхны жар табе прынёс.