***

Восеньню

калі ўсе газэты

адлятуць у вырай

я распавяду табе пра карабельную самоту

і пра стомленых празаікаў што пішуць

свае аўдавелыя вершы.

Апошняе шкло

парвецца на акулярах патаемнага дому

і я прыгадаю фіялетавае заўтра

і ты не станешся ягоным хросным бацькам

(твой Бог не дазволіць гэтага).

Шэрая кволасьць нябеснай вадкасьці

ўжо не пакутуе пад вострымі штыкамі

Былога сонца.


Загрузка...