***
Восеньню
калі ўсе газэты
адлятуць у вырай
я распавяду табе пра карабельную самоту
і пра стомленых празаікаў што пішуць
свае аўдавелыя вершы.
Апошняе шкло
парвецца на акулярах патаемнага дому
і я прыгадаю фіялетавае заўтра
і ты не станешся ягоным хросным бацькам
(твой Бог не дазволіць гэтага).
Шэрая кволасьць нябеснай вадкасьці
ўжо не пакутуе пад вострымі штыкамі
Былога сонца.