Рэканструкцыя неба

***

Пустою калыскай павісну між вуснаў дрыготкіх

люляць радзімыя плямкі

нагамі ўрасьці ў глебу

рукамі

ў аблокі

пахнуць ды слухаць

мурашыныя маршы шапочуць

у вушы шалёныя смакі

гаркавыя

як крывя дзьмухаўцоў

як грудзі травы залітыя семем жаўнера

прымружыць

пакатыя вочы траўня скляваныя макамі

у лысых вачніцах ваўчыцы

там дзе варушыцца поўня

то ўлева то ўправа

гайдаюся я калыскай пустою

пад сэмафорным небам

чый спогалас

замыкае дзьверы

а вусны ня вераць

і торгаюць ценяў

ад галасоў, ад дрэваў

і ад валасінкі кароткай

што трымае мае прыдалоньні

на ўлоньні

акурат над бяздоньнем

уверх