Рэканструкцыя неба

***

Цэляфанавыя вятры

запакоўваюць аблокі

дажджы не ідуць

яны ня людзі.

Сумна глядзіш як асобы жаночага полу

здымаюць перад табою

спачатку станік а потым

а потым ўжо неістотна

адпаведная колькасьць пытаньняў

да загадзя падрыхтаваных адказаў

а ўрэшце навошта

ты ўсё пра іх ведаеш.

У іхніх вачох няма нават зрэнкі

тваёй каханай.

Некаторым прымацоўваеш плаўнікі

ды хвосьцікі

каб яны змаглі плаваць па моры

якое хутка назавуць тваім імем

іншым прышываеш срэбную луску

каб у выпадку звальненьня з працы

яны маглі б асьвятляць твае пакоі.

Час нікуды не ляціць

ён ня птушка

ён проста правальваецца ў каналізацыйную дзірку

і захлёбваецда там марскімі пачварамі

жалезнымі цмокамі іржаваю сьлінаю.

Эпоха палонных сантэхнікаў

хутка скончыцца

і зноў давядзедца

заліваць іхнія муміі цэмэнтам.