Байкі

Раз летнім днём цераз дарогу

Мурашка пруцік валакла

Ды прыпынілася была,

Чакаючы сяброўку на падмогу.

I гэтым часам

Пачуўся нейкі гук,

Як бы спяваў хто басам,

А з гукам сеў паблізу Жук.

Глядзіць Мурашка палахліва:

Што за дзіва!

Такі бліскучы ягамосць —

Наставіў вусы ці то рогі,

Ідзе паважна ўдоўж дарогі,

Пагардліва наўкола пазірае,

Адзенне тое лакам ззяе —

Ці не замежны госць?

— Ну што, малеча, цяжка

— Цягнуць такое на гарбе?—

— Прамовіў Жук, заўважыўшы Мурашку.

— А мы працуем на сябе.

— Ды чуў… Пра гэта ўсюды трубяць.

— Павага, слава, чэсць!

— Хто не працуе, той не есць.

— Давай, давай! Работа дурняў любіць.

— Без працы хіба можна жыць?

— Працуй. А мне на ліха праца?

— I без яе як мае быць

Магу я смачна есці, піць,

Па модзе апранацца,

А слава… Што мне слава!

— Ці-ка-ва.

— Калі цікава, дык хадзем,

Я пакажу ахвотна,

Дзе я жыву і што я ем,

Якім я водарам дышу,

Як час праводжу бесклапотна

I на гарбе цяжару не нашу.

I ты жыццё мо перайначыш,

Як гэта ўсё пабачыш.

Да мэты прасцяком

Паўзе Мурашка за Жуком:

Хоць вокам глянуць на той рай —

На Жукавы палацы.

Мо праўда ёсць на свеце край,

Дзе можна жыць без працы.

Жук важна крочыць перадом,

За ім Мурашка сціпла.

Жук ганарліва: — Вось мой дом!

I тут… Мурашка ўліпла,

Такі ж не мелюць языком,

А праўду кажуць людзі:

Як папаўзеш ты за Жуком,

Дык апынешся ў брудзе.