Байкі

Няхай не слухае, каму не міла,

А я тут расказаць хачу,

Што ад людзей нядаўна чуў:

Як Цётка парасят карміла.

Не ведаю — у будні дзень ці ў свята,

Пусціла ў сенцы Цётка Парасяты,

Ім замяшала есці

Ды на хвілінку выйшла дзесьці.

Вярнулася яна і стала ля парога спужана:

Памыяў на падлозс лужына,

I цеста ўсё парыта,

I бруд кругом каля карыта.

Тут, раззлаваўшыся без меры,

Кабета адчыніла дзверы

Ды аблавухіх панічоў

Давай шалёстаць скарачом.

Калі ж наробяць яны піску!

Ну — рэжуць іх, няйначай.

На піск на той здалёк і зблізку

Набегла шмат радні свінячай,

I парасячы піск не чуцен у свінячым гудзе:

Наставіўшы хібы і папусціўшы пену,

На дзверы лезуць і на сцену.

Іх ледзьве адагналі людзі.

Дык вось, браткі,

Калі такія свінюкі

(А свінюкоў нямала ёсць па свеце)

Ды завядуцца ў сельсавеце

Ці ў кааператыве ў вас,—

Ганіце вон, на мой адказ.