Байкі

Блукаў Філосаф па зямлі.

Чаго блукаў? Мо праўды ён шукаў

I сцежак тых, што да яе вялі,

Мо вывучаў складанасць тых падзей,

Што выклікаюць у людзей

То радасць, то трывогі.

А толькі збіўся ён з дарогі,

Пайшоў да вёскі нацянькі

I апынуўся ля ракі.

Вось вёска ўся на відавоку,

Сям-там дымяцца каміны,

I смачны пах даносіцца здалёку:

Няйначай як пякуць бліны,

А можа, нават і мачанку

(Філосаф наш ад ранку

Не каштаваў ніякай стравы).

Ды вось бяда —

Наперадзе вада

I не відаць ніякай пераправы.

«Не будзем смутку наддавацца, —

Сказаў Філосаф наш, пачаўшы раздзявацца. —

Мне толькі варта зняць штаны,

I я паспею на бліны».

Аднак, раздзеўшыся, пачаў ён сумнявацца:

Ці то ў штанах, ці без штаноў —

Філосаф ёсць філосаф:

Паразважаць заўжды гатоў

Аб чалавечых лёсах.

«Які ж мяне самога лёс чакае?

Хоць розум мой глыбінь шукае,

Але ж вада тут чорная такая…

Таму адзначым: гэты глыб

Не для філосафаў — для рыб».

I тут, у гэтыя хвіліны

Сумненняў і разваг,

Пачуўся раптам роў асліны:

Асёл, прыспешыўшы хаду,

Імчаўся з берага ў ваду

(Відаць, усмаг).

Напіўшыся, стаяў, крапіў хвастом бакі

Аж на сярэдзіне ракі

(Аслу было тут па калені).

Філосаф зноў у задуменні:

«Чаму ж мы дна ў рацэ не бачым?

Даследуем і растлумачым:

Таму мы ў ёй не бачым дна,

Што ў вадаёме муць адна».

Так іншы твор са зместам цьмяным

Мы лічым ледзь не акіянам.