Байкі

На паплаўцы

Каля дарогі

Гулялі часта два хлапцы —

Алесь і Грышка клышаногі,

Вясёлы, жвавы ды румяны

Алесь

Здароўем дыша ўвесь,

Імпэтам нестрыманым,—

Вось чырвань, здэцца, капне з шчок.

А Грышка, хоць старэйшы трошкі,

Але крывыя мае ножкі

Ды галаву з гаршчок.

Але ж удвух яны заўсёды

Жылі-гулялі не без згоды,

Пакуль была гульня адна:

Рыгор за жарабца, Алесь за фурмана.

А раз нек выйшла між хлапцамі,

Што захацелі быць абодва жарабцамі:

I шыя ў кожнага дугой,

I землю кожны б'е нагой,

I вочы скошаны пад лоб,—

Пусціліся ўгалоп.

Алесь імчыцца, як на крыллі,

Зямлі нагамі не даткнецца,

А Грышка хліпае ў бяссіллі

Ды з кожным крокам астаецца,—

Хоць ты лажыся памірай.

Нарэшце злосць аж цераз край.

Тут камень ён схапіў з-пад ног,

Прыпаў каленам на траву

I з сілаю, наколькі мог,

Пусціў Алесю ў галаву.—

Бягун прысеў дый застагнаў…

Алеся Грышка абагнаў.

Дзе Грышку бачыў я, вы хочаце спытацца?

Сярод работнікаў мастацтва.