Байкі

Крылатыя насельнікі старонкі нейкай

Цярпелі доўга здзекі.

Там панаваў страшэнны ўціск,

Там часта чуцен быў жалобны піск

Бязвіннае ахвяры.

I вось паўстаў крылаты пралетарый,—

I бура ўміг з зямлі змяла

Цара драпежніка арла.

Уціхла бура, кончана змаганне,

I вольных дзён настала ранне.

Увесь птушыны род там без разбору нацый

За творчай працай:

Хто гнёзды ўе, хто ловіць мошак —

Сваіх пісклівых корміць крошак,

Другі вартуе ў садзе дрэў —

Бароніць іх ад чарвякоў,

I працу ўсіх працаўнікоў

Бадзёрыць гучны спеў.

Адной вароне праца не пад густ.

I вось, усеўшыся на куст,

Ад рэшты грамадзян паводдаль,

— Ура! — крычыць яна. — Ура!

Няхай жыве свабода!

Між тым, абедаць бы пара,

Бо есці хочацца Вароне.

— Ужо й не рана, здэцца, сёння,

Ці зараз пададуць абед? —

Спытала ў Ластаўкі яна.

— Ніхто, сястрыца, не падасць табе,—

Вароне адказала тая,—

Бо кожны з нас абед у працы здабывае,

I не працуеш толькі ты адна.

— Ну, це брашы, а я ж вось мітынгую.

— Дык і знайдзі варону ты другую,

Якая б тут табе паслугавала,

А ў нас няма паслугачоў.

Бывай здарова! — Ластаўка сказала.—

Дарэмна траціць час я не хачу.

I давялося той адной

Дзяўбці смярдзючы конскі гной.

Дык вось, чытач, ты сам здароў

Павінен добра тое ведаць,

Што, каб прымусіць працаваць такіх «варон»,

Не трэба ім даваць абедаць.