70% вады

плач у сэрцы маім

знаёмыя словы круцяцца пад нагамі,

як маленькі сабачка, што хоча пагуляцца

здаецца, што ў гэтым свеце рухаюцца толькі мошкі,

а ўсё астатняе застыгла ў чаканні

я спрабую заглушыць цішыню, уключаючы музыку гучней і гучней

безвынікова

тады я спрабую змагацца з цішынёй часам і хуткасцю

я ўключаю спачатку павольныя песні, потым хутчэйшыя, і яшчэ хутчэй

яшчэ хутчэй

а цішыня — больш шчыльная, больш працяглая

яшчэ пусцейшая

каб прыцішыць яе — мыю валасы, а потым доўга расчэсваю іх

мокры

марна

каб заглушыць цішыню,

я разглядаю мапу ваколіцаў горада, дзе цяпер жыву

каб заглушыць цішыню,

я спрабаваў напівацца, а потым наядаўся шакаладу

я спрабаваў заляпіць цішыні рот, вывучаючы іншыя мовы

я спрабаваў заторкнуць ёй рот, уключыўшы ўсё святло ў кватэры,

нібыта я не адзін тут

маўляў, можа, пойдзеш прагуляешся, ты ж бачыш, я не адзін

не павялася, халера

я спрабаваў вырваць ёй язык — удалося, але яна, трасца,

як пачала мычаць

давялося прышыць назад

я адціскаўся і разглядаў крошкі, маленькія нітачкі

часцінкі паперак і валасінкі, драбязу

якая вырастае на дыване, калі доўга не прыбірацца

я пстрыкаў асадкай, покуль тая не зламалася

я перамалёўваў абрысы краіны з мапы на прасвет

праз шкло, як у дзяцінстве

я расчыняў вокны і спадзяваўся, што скразняк прыглушыць цішу

але прахалода заходзіла і бралася падпяваць, падвываць,

падтакваць цішыні

тады я зачыняў вокны, замыкаў дзверы

і накручваў батарэю так, што цяпло перарастала ў спёку

вось яно

гук паведамлення з далёкага места прымусіў яе змоўкнуць

гэта ты — на хвіліну ці дзве

і цяпер, калі цішыня вярнулася, у ёй адчуваецца твой прысмак