Shakespeare's Sonnets in Latin

LXIX

Quae videt in te volgus egent nullius, eisque

Fingere mens nihilum pulchrius ulla potest.

Haec tibi per cunctas concessa est gloria linguas,

Dictaque verum intra, laudat ut hostis homo.

Externam speciem sic laus externa coronat;

Haec tamen ora ipsis dissona multa crepant;

Quodque dabant laudis conturbant omne, videndo

Vlterius quam se fert oculata fides.

Sitne tibi inquirunt animi par candor, et illud

Noscitur ex actis coniciturve tuis;

Blandaque dum facies illis, mens invida secum

Foetorem lolii flos, ait, iste refert.

At lolium si flos oleat, causam esse putarim

Hanc ego: communi creverat ille loco.