Калістрат Спіца з'явіўся далека за поўнач.
— 3 кім сёння піў? — накінулася жонка.
— 3 дырэктарам.
— Палам Палычам?
— Эге ж! Прыехалі позна, намерзліся, вось ён і запрасіў: «Давай, Калістратка, пагрэемся. Колькі таго жыцця! Заадно паглядзіш, як жыву».
— Што ж, тады кладзіся спаць.
А назаўтра якраз была нядзеля. Апрануўшы новы шаўковы халат — яго падарунак на дзень нараджэння — і падвязаўшы фартух у пеўнікі — таксама падарунак,— яна такой прыгожай увіхалася на кухні.
А на стале пляшка «Белавежскай». Цуд ды годзе! Раней, каб хто бутэльку прынёс, Марына вытурыла б, і раптам...
Спіца смачна аблізваўся. Такое і не прысніш. Зайшоў на кухню, лісліва запытаў:
— 3 якога такога выпадку мой нос чарчыну чуе?
— Ты што думаў? Хочаш, каб я ў даўгу перад дырэктарам засталася? Не-э-э!.. Апранайся ды ідзі запрашай чалавека...
«Што гэта я нарабіў? Піў жа з Рыжым Федзькам. Пры чым тут дырэктар? Цяпер усё?..»
У Калістрата аж ногі падкасіліся.