Таблеткi для сну

Плавалi цi не?

Дружа, урэшце рашыў напісаць гістарычны раман, як колькі стагоддзяў таму назад па нашай рэчцы Сухаструнцы плавалі на чаўнах. Тэма, лічу, новая і мяркую, што ў вашым выдавецтве «Зеляніна» ахвотна прымуць рукапіс.

Юрась КЛЫЧ.

Што і казаць, ты ў нас, братка, заўсёды вызначаўся навізною думкі. Памятаеш, хто б гэта яшчэ мог параіць, калі б не ты: не цукар кідаць у кіпень, а кіпень ліць у цукар. I гэта ў студэнцкія гады! Як здорава!

Рэдактар аддзела «Дарогу маладым» Адам ЗАЦІРКІН.

За падтрымку бясконца ўдзячны. Закасваю рукавы і бяру аловак у рукі. Ім лепей пішацца. Вывеў першыя радкі: «Было гэта дзесяць стагоддзяў таму назад...»

Юрась КЛЫЧ.

Дарагі, разлічвай поўнасцю на маю падтрымку.

Рэдактар аддзела «Дарогу маладым» Адам ЗАЦІРКІН.

Вось і дапісаны апошні радок. Нiбыта тара з плячэй звалілася. Усё — за выдавецтвам.

Юрась КЛЫЧ.

Ад прачытанага ў захапленні! Засталася дробязь. Вышлі толькі адпаведныя дакументы, завераныя пячаткамі, наконт таго, плавалі ці не дзесяць стагоддзяў таму назад па Сухаструнцы на чаўнах.

I раману — зялёная вуліца.

Твой сябра Адам ЗАЦІРКІН.

Дакументаў, зразумела, не аказалася...