Таблеткi для сну

Душа ў душу пражылi

Сымон Чыгунчык і яго жонка Ганна сядзелі за сталом.

— Бач ты, ажно пятнаццаць гадоў разам пражылі. Не грэх за такое яшчэ па кілішку,— і Сымон зноў наліваў віно.

— А як жылі! Каб на каго паглядзела — ого! Ты адзін у мяне на ўсё жыццё. Да смерці.

— А ты, Ганна, для мяне — сонейка. Паглядзіш — і я маладзею.

— Дык вып'ем яшчэ?

I яны пілі.

— А ты, Ганна, малайчына,— Сымон ледзь языком варочаў.— П'еш і хоць бы што. А вунь Ірыну я ведаў — з другой чаркі здавалася.

— I даўно ты яе ведаў?

— 3 год ці два.

— Калі ажаніліся з табою?

— Во, дурніца, кажу з год ці два. Ой, і Ірка!

Тут Ганна ўжо не стрымалася.

— А ў мяне, думаеш, не было паклоннікаў? Былі. Табе не раўня. Мужчыны — што трэба!

— Хопіць,— і Сымон стукнуў кулаком па стале. Бутэлька з недапітым віном падскочыла і паляцела пад стол.— Змяняеш. А я думаў, ты мне сумленная жонка. Вон, нягодніца, з хаты!