21:37

27

– Nie mówcie mi, do cholery, że nie ma po nich śladu. -Heinz usłyszał poirytowany głos Chlaściaka.

Policjant siedział w gabinecie rektora. Pod drugiej stronie biurka ojciec duchowy seminarium, Jerzy Jurek, człowiek bez nazwiska lub człowiek dwojga imion, wertował segregatory z dokumentami.

– Chciałbym zwrócić panu uwagę, że nie jest pan u siebie w komendzie – cicho powiedział Jurek, podnosząc wzrok na wchodzącego mężczyznę. – Może pan – popatrzył na Heinza – zechce wyjaśnić koledze, że…

– Mój kolega – przerwał Heinz – chciał tylko powiedzieć, że nie pomagacie nam w sprawie.

Chlaściak niemal niezauważalnie kiwnął głową. A jednak dobry jest – pomyślał Heinz o policjancie. – Wie, jak z nimi gadać. Może wie to lepiej ode mnie.

– Próbujemy ustalić, kto zabił Rakowieckiego i Leskiego. Pewien związek z tą sprawą mogą mieć dwaj inni klerycy, Skarga i Kotlarczyk. Tyle że ci dwaj dla odmiany rozpłynęli się w powietrzu.

– Niezupełnie – wtrącił Chlaściak. – Kotlarczyk przysłał list.

– To znaczy maila? – zapytał Heinz.

– Nie. – Jurek odłożył segregator. – Przysłał odręcznie pisany list. Zaadresowany do mnie. Wyjaśniał w nim, dlaczego odchodzi. Postanowił wyjechać za granicę, między wierszami można było wyczytać, że się z kimś związał.

Heinz podszedł do stołu i pochylił się nad Jurkiem.

– Wolałbym – powiedział cicho – przeczytać ten list niż dowiadywać się, co było między wierszami.

– To był list prywatny. Do mnie. Zniszczyłem go. Nie mogłem wiedzieć – potarł czoło – że będzie do czegoś potrzebny. A mówię o tym liście tylko dlatego – popatrzył na Heinza lodowatym wzrokiem – że w tym przypadku nie obejmuje mnie tajemnica spowiedzi…

– Mam tu – oznajmił Chlaściak – adresy rodzin Skargi i Kotlarczyka. Przynajmniej tyle…

Heinz nie słuchał. Patrzył na błyszczące w słońcu okładki płyt księdza Majdy.

– Pana rektora nie ma? – zapytał.

– Niestety nie ma. Kończy pisać książkę.

– Pewnie chce dorównać Rutgerowi. – Heinz podszedł do parapetu i zaczął obracać płyty w dłoni. Refleksy porannego światła słonecznego odbijały się na suficie gabinetu. -

Jest między nimi – dodał – jakaś cicha rywalizacja, prawda? Jurek wstał.

– Między nimi – powiedział powoli – nie ma żadnej rywalizacji. Rutger to wybitny biblista. Ale to ksiądz rektor wyprowadził z zapaści tę uczelnię i sprawił, że liczba przyjętych do naszego seminarium znacznie przekracza średnią krajową. Pozyskał też hojnych darczyńców…

– Tak, tak. – Chlaściak po raz pierwszy tego dnia odsłonił pożółkłe zęby. – Ci wasi seminarzyści są jak z piosenki. „Pojawiasz się i znikasz”…

Chciał dokończyć, ale przerwało mu pukanie do drzwi. Heinz zobaczył starszego siwego mężczyznę. Spowiednik seminarium. Ksiądz trzymał w ręce jakiś pakunek.

– Przynieśli to do mnie – powiedział do Jurka, nie patrząc na dwóch obcych mężczyzn obecnych w gabinecie. -A mieli zanieść od razu do gabinetu rektora. To chyba ten biało-czerwony ornat z orłem ze sztandaru Pierwszej Brygady Legionistów. I to ornat w stylu rzymskim! Piękna robota! To chyba drugi taki w Polsce – spowiednik cmoknął. – A tu jeszcze haftowana stuła, zdobiona kryształami górskimi…

– Zdaje się, że rektor gustuje w luksusowych rzeczach

– stwierdził Chlaściak.

Spowiednik zamilkł.

– Nie przedstawiłem księdzu tych panów – powiedział Jurek. – Obaj są policjantami.

Spowiednik zmieszał się.

– W takim razie… W takim razie nie przeszkadzam panom.

Aha – zwrócił się Jurka – była prośba – wskazał ornat i stułę – byśmy pamiętali o Kunex Polska. Żeby przy sposobności wymieniać nazwę firmy.

– Ad maiorem Dei gloriam flagellatio - powiedział Heinz, gdy siwy ksiądz stał już w drzwiach.

Spowiednik drgnął i odwrócił się.

– Nie mam pewności, czy dobrze zapamiętałem. Kiepski jestem z łaciny. – Heinz przeczesał dłonią włosy. – Swoją drogą – popatrzył na dwóch mężczyzn w sutannach – niezły tu odprawiacie show. Ad maiorem Dei gloriam flagellatio - powtórzył cicho.

– Nie jest pan taki zły – odparł spowiednik. – Pański nauczyciel łaciny byłby zadowolony.

– Coś ty do niego mówił? – zapytał Chlaściak, gdy jechali do Pałacu Mostowskich.

Heinz nie odpowiedział. Myślał o stule inkrustowanej kryształami górskimi i o hojnych darczyńcach, którymi otaczał się rektor seminarium.