21:37

36

Trzeciego maja napłynęły nowe wiadomości. Coś zaczęło się wyjaśniać. Bator podobno wyjechał na mistrzowski kurs karate. Heinz zadzwonił do Lambrosa i opowiedział mu o tajemniczym zniknięciu, które postawiło na nogi służby w Polsce. O ile Karloff dotrzymał słowa i przerwał majowy wypoczynek kilku ważniakom.

– On może być wszędzie – powiedział Kastoriadis. – Jeśli oczywiście to prawda, że tam pojechał. – Takie kursy mistrzowskie co chwila odbywają się na całym świecie. Facet może być w Paryżu, ale równie dobrze w Mołdawii albo w Los Angeles. Jak chcesz, mogę zadzwonić w dwa, trzy miejsca i zapytać znajomych…

– Nie. Nie ma takiej konieczności – odparł Heinz.

Był pewien, że prędzej czy później Stanisław Bator się odnajdzie. Wieczorem zadzwonił Karloff.

– Wciąż nic. Ale wreszcie udało nam się namierzyć sąsiadów Rutgera, którzy wrócili z działki. Mówią, że widzieli, jak do profesora ktoś przyjechał. I obaj odjechali samochodem twojego biblisty. Podobno ten drugi usiadł za kierownicą. Wszystko to działo się we wtorek, pierwszego maja.

Rutger znów był pijany – pomyślał Heinz. – Nie był w stanie prowadzić. Ciekawe z kim pojechał i gdzie.

– Rozpoznaliby go? Tego towarzysza podróży?

– Mówią, że nie przypatrywali się uważnie. Byli zmęczeni po iluś tam godzinach jazdy samochodem. Ale jeszcze ich przycisnę.

Następnego dnia rano Heinz spotkał się z kolegami z zespołu. Grali w okrojonym składzie, bez drugiego gitarzysty. Zaczęli grać Sunshine of your love Creamów, gdy w kieszeni Heinza zaczął wibrować telefon. Syn? Za wcześnie na wiadomość od niego. Rozciągnęli klasyczny rockowy utwór do monstrualnych rozmiarów, by każdy z trójki instrumentalistów mógł się wyżyć i zagrać solówkę.

Z twarzy Heinza spływały strużki potu. Wilgotną dłonią sięgnął po zaparowany telefon i odsłuchał wiadomość.

Stał jak skamieniały.

– Co jest, Hipis? – Burdyna pociągnął łyk piwa z butelki. – Stało się coś?

– Stało – odpowiedział cicho.

Pół minuty wcześniej usłyszał na sekretarce zdenerwowany głos Karloffa. „Rutger się znalazł. Wraz z samochodem. Wylądował w rozlewisku. On nie żyje, Heinz. Ale to jeszcze nie wszystko. Odezwij się.”

Niedługo później zadzwonił syn. Matura z polskiego była ponoć banalnie łatwa.

Tego samego dnia był w Warszawie. Jechał przez miasteczka, które sprawiały wrażenie wymarłych. Jakby przeszła przez nie dżuma albo kataklizm. Jakby wszystkich w ten cholerny upał skosiła śmierć.

O dwudziestej pierwszej spotkał się w Pałacu Mostowskich z Karloffem. W kilku pokojach panował duży ruch. Heinz patrzył na pochylonych nad dokumentami i zdjęciami ludzi, których widział po raz pierwszy w życiu.

– Samochód zauważyli przypadkowi turyści dziś rano.

W rozlewisku w okolicach Mińska Mazowieckiego. Paskudne miejsce. Często dochodzi tam do wypadków. Upały w ostatnich dwóch tygodniach sprawiły, że woda w rozlewisku zaczęła opadać i nagle oczom szczęśliwej rodzinki ukazał się kawałek zatopionego volkswagena.

Zaczął się wachlować kartkami pochwyconymi ze stosu z biurka.

– Patrz. Dziewiąta wieczorem, a duszno jak cholera!

– Mińsk Mazowiecki? – Heinz zmarszczył brwi. – Co on tam robił?

Karloff uśmiechnął się triumfująco.

– A wiesz? Zadałem sobie to samo pytanie. Zadzwoniłem do seminarium, by poinformować rektora. Nie było go. Dowiedziałem się, że na weekend wyjechał… no zgadnij gdzie?

Heinz pokiwał głową.

– Odnaleźliśmy jego świątobliwość rektora w domu w Mińsku. I okazało się, że był umówiony z Rutgerem pierwszego maja wieczorem.

– A więc wtedy, gdy Rutger wybrał się w podróż z tajemniczym przyjacielem?

– Właśnie. Mamy więc przypuszczalny czas zgonu. Jutro Sierściuch powie nam więcej. Klął, gdy się dowiedział, że musi przyjechać kroić jakiegoś księdza.

– Tam, w rozlewisku… – Heinz patrzył, jak do pokoju wchodzi ktoś nowy. – Tam… znaleźliście jedno ciało?

– Szukamy drugiego. Ale ten drugi raczej wysiadł. Skąd wiem? Bo gdy wyłowiliśmy samochód, to Rutger siedział za kierownicą.

Heinz ożywił się nagle, wciąż patrząc na krzątających się policjantów.

– Skąd tu taki ruch? Skąd taki pośpiech? Stało się coś?

Karloff otarł pot z czoła.

– Gdy ci się nagrywałem, wspomniałem, że śmierć Rutgera to nie wszystko – rozejrzał się, czy nikt ich nie słucha. – W samochodzie Rutgera coś znaleźliśmy… Taki drobiazg…

Różową szminkę.

Słuchał Roberta Johnsona przy zgaszonym świetle i otwartym oknie. Leżał nagi na prześcieradle, które parzyło jak rozżarzone węgle. Nie wiadomo który już raz odtwarzał sobie rozmowę z Rutgerem. Kręcił się nerwowo na skrzypiącym łóżku. Nie. Ciągle coś nie pasowało. W tej chyboczącej się konstrukcji brakowało kluczowego elementu.

Nad ranem zasnął. Spał do południa. O dziwo nikt nie obudził go niespodziewanym telefonem. Wziął prysznic i zadzwonił do Karloffa.

– Wyniki sekcji będą około trzeciej po południu. Z nowych wieści jest taka, że informacja o śmierci Rutgera dotarła do gazet i Internetu.

Włączył komputer. „Znany teolog zginął w wypadku samochodowym” – przeczytał na jednym z portali. Zaczął czytać wpisy internautów. Nie było ich zbyt wiele. Większość stanowiły gwiazdki w nawiasach kwadratowych – świeczki nagrobne ery Billa Gatesa. Przeczytał dwa komentarze. „Lubiłam jego książki. Nie jestem wierząca, ale facet był OK.” Bardziej zaintrygował go drugi wpis: „Niedawno zrezygnował ze stanu duchownego. I od razu zginaj w wypadku. Czy to nie znak od Pana?”. Od paranoików owładniętych teoriami spiskowymi roi się w Internecie – pomyślał.

A może jednak ten ktoś, podpisany jako św. Tomasz, miał rację. Może i Rutgera ugodził miecz Pański?

O piątej po południu siedział w dusznym pokoju komendy. Czytał raport z sekcji zwłok i nie mógł się skupić. Czytam – pomyślał. – Ale czytam bez zrozumienia. Gdy przeczytał po raz trzeci, umiał już sprecyzować swoje wątpliwości.

Złapał Karloffa biegającego po korytarzu.

– Słuchaj – zaczął niepewnie – czy ten wasz Sierściuch to naprawdę taki macher?

– Gdyby to nie bolało, to bym teraz uciął sobie rękę. – Karloff uderzył się dłonią w nadgarstek. – Zaniósłbym Sierściuchowi, a on przyszyłby ją z zamkniętymi oczami.

Heinz nie chciał sobie nic odcinać na próbę. Zwłaszcza że – Karloff miał rację – to boli. Siadł przy biurku i połączył się z doktorem. Przedstawił się i przypomniał, w jakich okolicznościach się poznali.

– No dobra, pamiętam – mówił zniecierpliwiony Sierściuch. – W czym mogę pomóc, bo chcę jeszcze skorzystać z weekendu.

Heinz zaczerpnął powietrza. Przypomniał sobie rozmowę z Rutgerem w seminarium.

„Wrzody żołądka i bóle w stawach to pozostałość stanu wojennego i zimnych cel. I kiepskie oczy, bo dostałem pałką po głowie.” W uszach dźwięczały mu słowa, które usłyszał później od pijanego biblisty. „Teraz to i tak nie to, co wtedy, gdy nie mogłem nalać sobie z butelki, bo ręce latały mi o wiele bardziej niż dzisiaj. Wlewałem wódkę do garnka, a potem odsączałem w plastikową buteleczkę po płynie do czyszczenia soczewek.”

– Halo? Jest tam pan? – dotarł do niego zaniepokojony głos Sierściucha.

– Przepraszam. W zasadzie mam jedno pytanie. Przy opisie sekcji zwłok pominął pan soczewki, prawda?

Sierściuch nie odpowiedział od razu. Heinz zdążył usłyszeć, że gdzieś niedaleko doktora rozbrzmiewa przebój Piotra Rubika.

– Przy sekcji zwłok zawsze zaznaczam, że denat miał soczewki. Podobnie jak informuję na przykład o protezach. Czasem taki opis ułatwia identyfikację. Każdy porządny medyk sądowy tak robi.

– To dlaczego nie napisał pan nic o soczewkach Rutgera? Spieszył się pan na weekend czy co?

– Niech się pan sam domyśli, dlaczego nic nie napisałem – w głosie doktora pobrzmiewała nieskrywana uraza. – Ten facet nie miał żadnych soczewek. Po prostu. Nie miał.

Heinz chciał porozmawiać z Karloffem, ale okazało się, że ten już wyszedł. Zapytał jednego z policjantów, gdzie może obejrzeć wrak samochodu. Dostał adres i pojechał na miejsce.

Ku jego zaskoczeniu samochód był tylko nieznacznie uszkodzony.

– Ludzie dziwią się – odpowiedział technik, gdy Heinz zwrócił mu na to uwagę – że z samochodami nie jest tak jak na filmach sensacyjnych. Że kopniesz w przednią szybę, a ona od razu pęka. Zupełnie jakby nie była podwójnie klejona.

Heinz uważnie obejrzał samochód.

– Wszystkie szyby były podniesione? Było tak jak teraz? Technik potwierdził.

– Mogę zajrzeć do środka?

– Tylko proszę nie zmieniać żadnych ustawień – usłyszał ostrzeżenie.

Popatrzył na deskę rozdzielczą. Wysunął głowę i wyprostował się. Wciąż brakowało mu głównego elementu w całej konstrukcji.

Następnego dnia dowiedział się, że odnaleziono Stanisława Batora. „Odnaleziono” to w tym przypadku złe słowo. Bator wrócił z zagranicy. Był w Hiszpanii. Skrócił pobyt na konsultacjach mistrzowskich, gdy przeczytał w Internecie, że Jan Rutger zginął w wypadku samochodowym.