Ліпеньскія навальніцы

Ад бабулі, што клікалі Вольгай,

Я імя панесла у вечнасць...

Мне яна ўяўляецца вольхай,

Што раскінула рукі над рэчкай,

Уплялася ў зямлю карэннем,

I такая ў ёй прага жывая,

Што і я, гараджанка, нярэдка

Кожнай жылкай яе адчуваю,

Калі з рэчкай зліваюся кожнай,

Калі кнігаўкай плачу ў полі,

Калі ўвосень раскінуся пожняй,

Што чужынцы не стопчуць ніколі...