Вячэрні луг з канца ў канец
Я слухаю:
Звініць званец, звініць званец
Са скрухаю.
Звініць званец—пара касіць.
Адвечна так...
А драч натужліва скрыпіць.
Каму, дзівак?
Чаму ж той луг, здалося мне,
Не скосіцца,
А гэта лета не міне,
Не скончыцца?
Звініць званец, звініць званец
Са скрухаю.
Вячэрні луг з канца ў канец
Я слухаю...