Ліпеньскія навальніцы

Расквечана ружова-сінім неба,

Рамонкі ўвысь пялёсткі узнялі,

А гэта значыць — прыгажосць патрэбна

Усяму жывому на маёй зямлі.

Зямлі, што спавівае нас туманам,

Сячэ завеяй, сцюжаю пячэ,

Дзе мы жывём так многа і так мала,

Жадаючы бясконцага «яшчэ».

Свет мітусіцца, быццам у гарачцы,

Нясуцца над планетай спрэчкі, свіст;

...У ціхай рэчцы між кустоў гарлачык

Кладзе галоўку на зялёны ліст.