Ліпеньскія навальніцы

Дзявочы яе пратэст

I слухаць ніхто не хацеў.

I трапіла Лола Мантэз

Да караля ў пасцель.

Любоўніца караля!

Ногі пячэ зямля...

Шукаюць яе сябры,

Знаходзяцца сваякі,

I ласміхаецца Цюільры

Толькі ў кулакі.

Любоўніца караля!

А гнеў і праклёны—пасля.

Затое, калі барыкад

Вырас на вуліцах лес.

Пайшла ў паўстанчы атрад

Красуня Лола Мантэз.

Любоўніца караля!

«Апомніся!» — пішуць здаля.

Скрозь пыху раскошных дзвярэй

Да сцятых ад страху вяльмож —

Песня яе, вастрэй

Чым меч каралеўскі ці нож,

Ляціць яна скрозь — о-ля-ля!

А смерць? Пра яе — пасля!