* * *


Бабінага лета павуцінкі

З далячыняў вечных прыплылі.

Першыя танюткія маршчынкі

Ля вачэй усмешлівых ляглі.

Хоць, здаецца, падаўжэлі ночы,

Карацей як быццам сталі дні,

Ды вясна, нястрымная, не хоча

Загасіць купальскія агні.

Загрузка...