Ліпеньскія навальніцы

Тут — цішыні ўтульнасць глыбокая,

Звініць пад вокнамі мінскі трамвай.

А там расціскаюць каханага ботамі

Здарова-тупыя джы-ай.

Ужо не ўстаць яму болей, здаецца,

А ён, як народ неўміручы, ўстае.

I кожны ўдар там, далёка, кладзецца

На тонкія кволыя плечы яе.

А сэрца шчыміць, а сэрца змагаецца.

Туды, на радзіму! Дні, як вякі...

I нават у сне не расціскаюцца

Маленькія смуглыя кулачкі...