Ліпеньскія навальніцы

За сіняю, сіняю даллю,

Ісці і не год, і не два,

Расце для мяне жаданая,

Чароўная сон-трава.

Ліловы пялёсткаў россып,

Зялёны вільготны мох...

Знайду — і не прыйдзе ростань

На роздум маіх дарог.

Не прыйдзе ніколі гора

I нечы крыўдны папрок,

I буду жыць без дакору

На скрыжаванні дарог.

I зачыню свае дзверы,

Спакойная, не захачу

Пра лёсы чужыя, нявер'е

I крыўду чужую чуць.

Ды, пэўна, у млявым спакоі

I тыдня не пражыву...

Не стану шукаць ніколі

Чароўную сон-траву...