Ліпеньскія навальніцы

Бывае азарэння момант дзіўны,

Стралой ён задрыжыць ля самых ног;

Параняць сэрца тонкія ільдзінкі

I захлынецца, чуйнае, яно.

I разам забываючы на рангі

I на гадоў нямыя рубяжы,

Ты спасцігаеш чалавека раптам

Без накіпу прытворства і ілжы.

Але знікае ўдачы прадчуванне,

I зноў — яшчэ наіўна-малады

Ідзеш, ідзеш, шукаючы пазнання,

Якое прыйдзе, пэўна, праз гады...