Рарк

Я той, у кiм жыве глыток спакою.

І той, у кiм стаiць агонь пякучы.

І той, хто дакранаецца рукою

Да поўнi, спапяляюча-блiскучай.

Я той, у кiм заблыталiся страсцi,

Хто хоча працай выратаваць хворых,

Хто не паспеў пакуль яшчэ упасцi,

Той, хто змяшае разам радасць з горам.

Я той, хто сустракае ля аргану

Свой цень i цень свайго дзiцяцi

І хто свайму няўстойлiваму стану

Апору знойдзе ў простым слове Мацi.

Я той, хто ёсць у гэтым белым свеце,

Хто чуе, бачыць, дыхае, кранае,

І той, услед каму спяваюць дзецi,

Той, хто пякельны водар выракае.

Я там, дзе крышаць неба самалёты,

Дзе цягнiкi руйнуюць рэшткi цiшы,

Дзе чалавек пакутлiва-самотны

І дзе не можа быць нiякi iншы.