Свет першы і апошні

Дзе неба сыпле сіні дождж надзей,

за горадам аддаленым кнігу я раскрыў:

чытаю лес, чытаю трапятанне крыл,

старонку поля сыпкага — стары запылены раздзел

фаліянта даўняга з малюнкамі астылага цяпла,

з гравюрай радасці мінулай-цьмянага былля.

Чытаю сцежак кволенька пазначаны сюжэт,

дзе паабапал сум пасеяны і мітусня

і дзе, рассеўшыся, сядзяць усе відовішчы жыцця

і, што было раней не помнячы, тахтоляць свет.

Мяне не цешыць гэткая бяздушная радня.

Мне — каб паспець натрапіць на адно імя

запісанае мне у гэтай кнізе Вышняй воляй.

І, з кнігі вырваўшы, увесці ў свет людзей,

дзе неба нам дазволіць полымем маім

яе агонь абняць...