Літары ў расе

АНТЭНА

Бацька ўголас вырашае:

— Дзе б антэну мне дастаць,

Каб лавіла Рым, Варшаву

I Парыж магла б узяць?

Уявіў я: ў нашай новай

Той антэне над страхой

Як у сетцы павуковай

Бон трапечацца, Ханой,

Надрываецца Тырана,

А Нью-Йорк — як авадзень...

I антэны нашай рама

Накаляецца штодзень.

I тады сказаў я татку,

Каб суцішыўся мой страх:

— Голас Мінску напачатку

Ты пусці пад родны дах.

Будзем ведаць я i ты:

Дом наш — годны, не пусты!