На двары стаіць Мароз.
I навошта мне той крое?
Рвадь не буду стужку.
Дзе мая падушка?
Клікну сон над вушка.
Сніцца ў лесе ляда:
там — алімпіяда.
Пні — баксёры-таўкачы,
з імі дужацца карчы.
Крушацца бар'еры!
А над імі крумкачы:
ў ix секундамеры.
Ох, такое ленш не сніць.
Папрашу ў сястрычкі піць.
Вып'ю мёду кружку.
Смела выбегу на крое.
Трэнер у мяне — Мароз.
Першым мой чырвоны нос
уваткнецца ў стужку.