Тата кажа мне ў дакор:
— Верцешся па вуліцы...
Не глядзіш на светлафор.
Бачыш, як ёы жмурыцца?
Ты скажы сваім сябрам:
бегчы наўскасяк не дам.
Я свавольніка спыню.
Пастаіць, гаротненькі.
Школьнікі — не шкоднікі.
Вочы таты, не маню,
аж праменяць дабрыню.
— Тата, я цябе цаню,
светлафор мой родненькі!