Той, хто востры на язык,
чэша ім, «язычнік»:
трэпле, круціць кожны зык,
абгрызае клічнік.
A пытальнік не ўкусіць —
на ілбе закрутка:
i таму язык сіпіць,
i не ходзіць гнутка.
Я кажу: той гаваркі,
хто не распускае
свой язык, а да ракі
дружбакоў склікае —
у сумоўі растапіць
пырскаўку-ільдзіну...
... Языком аб зубы біць
нельга й кракадзілу.