Не ў спадобу
Каню шыны...
Дайце Коею ка-ню-шы-ны!
Ен любіў яшчэ авёс.
Хто б авёс яму прывёз?
I прыходзіцца Kaню
скубці ў лузе цішыню.
Хай жуюць машыны
зношаныя шыны.
Мураву, паўстань-траву
Я з Ярылам сам нарву.
Накармлю я Коніка.
А зайграе сонейка, —
высвеціць манета
рысы сілуэта:
а там Коні,
нашы Коні
з ваярамі
у пагоні.