Літары ў расе

СВІСЛАЧ — МАЦІ НЯМІГІ

Зоркі з неба ападалі ў скрусе:

лёс Нямігі ўспомніла рака...

Адвяла ад гнеўнай Беларусі

меч варожы мужная рука.

Свіслач, Свіслач! Берагі ў граніце.

Прамаўляе Свіслач грамадзе:

— Зоркі па-над Мінскам

сцеражыце,

беражыце знічкі у вадзе!

Ты Мянеска мельніцу круціла.

Стронгу гадавала ты ў віры...

Да Купалы берагам гасцінным

тут ішлі вясёлыя сябры.

I не раз у веснім паўнаводдзі

крыгаломамі буяла ты.

Дваццаць першы век ужо наводзіць

над табою гонкія масты.

Да цябе вяду, як да сястрыцы,

з новымі падзеямі гады,—

каб Дзяржава помніла крыніцы

летапіснай, векавой вады.

Свіслач, Свіслач! Берагі ў граніце.

Прамаўляе Свіслач грамадзе:

— Зоркі па-над Мінскам беражыце,

сцеражыце знічкі у вадзе!