Літары ў расе

ЛЯ ВЕЖАЎ НАВАГРАДКА

Схавай ты, вежа, i мяне

за шэры загрудак:

пачуць бы, як ускалыхне

вякі Наваградак...

Маўчаць каменні i гара,

хоць i варушацца...

Няхай раскрыліцца зара

з чырвонай ружыцы, —

каб нашу памяць

кветка-звон

у шлях паклікала,

каб ведаў кожны маладзён:

зямля — вялікая;

зямля вялікая, у нас

зямля высокая,

i нашы вежы ў добры час

люлялі сокалаў.

Адкуль ідзём? Ад баразны,

з малога каліва...

Няма наваградскай сцяны,

i замак спалены?

Затое мы — саюз вякоў

жывучай спадчыны...

Наваградак — ты меч бацькоў,

ты песня матчына.