Пасля дажджу смяецца зёлка,
бо навальніца не грыміць.
Над галавой вісіць вясёлка
i так лагодна просіць піць.
Ёй i крынічка заспявала:
трымцяць вясёлыя кругі.
...Мяне вясёлка уздымала
i мной злучала берагі.
Сказаў вясёлцы: — Калі ласка!
I мне дай радасці глыток,
бо ты — Айчыны апаяска,
а я — Радзімы завіток.