А ў позірку няма спакусы
I летуценнага святла.
На градах морквы і капусты
Жыве балотная імгла.
З таго раптоўнага імгнення,
З празрыстай вопраткі тваёй
Я зразумеў — ёсць наталенне
Тугі звычайнаю вадой.
Кранецца промень палівачкі,
I можна баечку сплясці,
Як певень бег да дзікай качкі
Па градах, купінах, трысці.