САД У КРАСАВІКУ


Той сад падобны да сабакі,

Чакае ён гаспадара.

Цякуць ружовай сліны пахі,

I мяккай робіцца кара.

Узіму ён далёка бегаў —

Гняла бяздонная туга,

Але ад холаду і снегу

Вярнуўся зноў да ланцуга.

Глядзіць на хату і на поле

I сочыць мой вандроўны крок.

Сваё кіпцюрыстае голле

На плот выкідвае знарок.

Загрузка...