Той сад падобны да сабакі,
Чакае ён гаспадара.
Цякуць ружовай сліны пахі,
I мяккай робіцца кара.
Узіму ён далёка бегаў —
Гняла бяздонная туга,
Але ад холаду і снегу
Вярнуўся зноў да ланцуга.
Глядзіць на хату і на поле
I сочыць мой вандроўны крок.
Сваё кіпцюрыстае голле
На плот выкідвае знарок.