Над пляцам

Той час,—

Калі глядзелі на цябе

Вароны, валуны і змеі,—

Пчалу сачыў на залатой вярбе,

Падобнай да палескае касмеі.

На хвалях узнікаў абраз тугі

З вянком сухім і ручніком зрудзелым

I ад вады ўцякалі берагі,

А да вады імкнуліся, глядзелі,

Забыўшыся на час і на цябе,

Вароны, валуны і змеі,

I ўслед пчала —

Ёй сумна на вярбе,

Ёй лепей тут,

На залатой касмеі.

I нават час

I той глядзеў сюды —

На чысціню таемнае вады

Каля гароду,

А ў гародзе маці

Не пакідала з доўгае грады

Насенне красак у хвартух збіраці.