Тут

Я памятаю — настаўніцы голас

Быў. як біблейскае адкрыццё:

«Зямля сырая — фальклорны вобраз.

Зямля сырая — само жыццё...»

Не разумеў я ў тое імгненне

Ні сам гэты вобраз, ні голас яе...

Гады за гадамі —

I вось разуменне

Пятлёю навісла, дыхнуць не дае:

Добра, калі зямля сырая,

Добра. ляжаць у зямлі сырой,

А на Палессі зямля сухая —

Як жа ж ляжаць у зямлі сухой?!

Зямля як попел, зямля як сажа...

Мёртвая глеба труну абляжа...

Мове — на злом. душы — на пагібель.

Не наракаючы болей на лёс,

Я паміраць паеду ў Егіпет,

Там — гаварылі — аазісы ёсць.