Тут

Захочацца сказаць пра хараство.

А слоў няма, а калі ёсць — не тыя.

А то зусім яны абы-якія.

Не словы — смецце. Не святло, а тло.

Тады маўчу. У горле — цішыня,

А ў сэрцы — толькі водгалас гучання.

I ўсё тужэй пятля майго маўчання.

I ўсё даўжэй мой цень на схіле дня,

I ўсё цяжэй маўчаць і разумець,

Што хараству — у кожны міг ягоны —

Ні гімны не патрэбны, ні праклёны

I ні жыццё тваё і нават смерць.