Тут

АСТРАВЫ Ў АКІЯНЕ

Апошні раман Мележа, апошні Хемінгуэя... Нават цікава, калі кнігі незавершаныя.

На астатняй іхняй старонцы абавязкова застаюцца блакітныя пялёсткі аўтарскага аптымізму.

Пялёсткі тыя ніколі не высыхаюць.

Яны ўтвараюць нябачныя пісьмёны з адным прыкладна сэнсам —

усё будзе даведзена да канца, і жыццё яшчэ будзе доўгім.

Будучыня абяцае завеі з блакітных пялёсткаў, нават цэлыя ўраганы.

I мне сумна, што незавершаныя кнігі, сапраўды, як астравы ў акіяне,—

ім ужо ніколі не ператварыцца ў мацерыкі.