* * *


Дык вось яна, якая страта —

Дзень пахіліўся да мяжы.

Няхай сабе, такога страху...

I ўсё ж нядобра на душы.

Ен быў адзіны... Непамысна,

Што ён, нібыта сірата,

Застаўся ў цемрадзі бязлістай,

З галінкай прагнучы ліста.

Нам перадаў сваё праменне

I сокі светлыя свае

I з адзіноты задумення

Журботны голас падае.


Загрузка...