Тут

Пляшку выпілі, а потым

Кінулі пад плот.

I яна ляжыць пад плотам

Тыдзень, месяц, год.

Той памёр, хто пляшку кінуў,

Той памёр, хто піў.

Паваліўся плот на гліну

I дарэшты згніў.

Пастарэлі сонца й месяц —

Свецяць як калі.

Запусцелым гэтым месцам

Цені паплылі.

Іх не разглядзела гліна,

I не ўбачыў плот

Ценяў гонкі і глыбінны

Чалавечы ход.

Але вока пляшкі прагна

Зіркнула імгле,

Слёзы выступілі раптам

На зялёным шкле.

Слёзы вымякчылі гліну —

Той плыве, хто пляшку кінуў.

Слёзы на зялёным шкле —

Той, хто піў, плыве.